Winterreize: Welterusten (01)

Welterusten (01)

As vremde bin ‘k hier henne kommen,

as een vremde goa ‘k weer vot.

De meimaond was mi’j toegedaon

mit mennig boeket van bloemen.

Et maegien praotte over liefde,

de moeke alderdeegst al over trouwen,

now is et bestaon zo duuster,

en de weg ligt vol mit sni’j.

Ik kan veur al mien reizen

de goeie tied niet kiezen,

moet mi’jzels de weg wiezen

in disse duusterte.

Een schaad van maonelocht

trekt as een buisien mit,

en in et witte klied

zuuk ik et spoor as wild.

Waorom zo’k nog langer ommehangen,

tot de meensken mi’j votjaegen?

Laot de rothonnen goelen

veur et huus van heur baos;

de liefde hoolt van zwalken

– God het heur zo maekt –

van d’ iene naor d’ aander.

Mien lieverd, welterusten!

‘k Wil je niet storen in je droom,

et zol jammer wezen van je rust.

Ie zullen mi’j niet lopen heuren

sloeps, stillegies doe ‘k de deure dichte!

Schrieve in ’t veurbi’jgaon

op je deure: welterusten,

daoran kuj’ dan weten,

da’k an je docht hebbe.

 

© Piet Bult 
0

Graeg vernemen we jow reaksie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.